0
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
33
Okunma
Dağın yamacında yürür ağır ağır
Ne acele bilir nede telaş
Sırtında dünyanın yükü var sanki,
Ama gözlerinde hep bir tuhaf bir bakış.
Herkes ona güler,
Adını bir hakaret gibi savurur rüzgâr;
Oysa o bilir susmanın değerini,
Sessizliğin ne büyük bir güç olduğunu.
Güneş altında terler,
Yağmurda çamura bata çıka gider,
Hiç kimse alkışlamaz emeğini,
Ama yol dediğin onunla biter.
Ne şöhret ister, ne övgü her gün sövgü
Bir tutam ot, biraz su yeter ona;
İnsanların kavgayla doldurduğu dünyada
O, sade bir sabrın anıtı gibi durur.
Bazen düşünür insan:
Kim daha yorgun aslında
Sırtında yük taşıyan eşek mi?
Yoksa kalbinde kibir taşıyan insan mı?
Eşek başını eğip yürür yine,
Ne cevap verir ne hesap sorar;
Çünkü o bilir;
En ağır yük, konuşmadan taşınandır.
5.0
100% (1)
