0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
91
Okunma
Bugün babam elimi daha sıkı tuttu,
sanki bir yere değil
bir hikâyenin içine gidiyorduk.
Otobüste herkes aynı renk,
aynı ses, aynı heyecan.
Benim kalbim top gibi
göğsümde sektiriyor.
Stadyum uzaktan görünce
deniz gibi geldi bana,
siyah beyaz dalgalar
gökyüzüne kadar çıkıyor.
Kapıdan girince
dünyanın sesi değişti.
Binlerce insan
aynı anda kalp atıyor gibi.
Babam kulağıma eğildi:
“Bak oğlum,” dedi,
“burası sadece maç değil,
burası Beşiktaş.”
Sahaya bakıyorum…
oyuncular küçük görünüyor
ama tribünler dev gibi.
Bir anda herkes ayağa kalktı,
bir şarkı başladı:
“Beşiktaş… Beşiktaş…”
Ben de bağırdım.
Belki sesim kayboldu
ama kalbim o tribüne yazıldı.
O gün anladım:
Bazı takımlar tutulmaz,
bazı kimlikler yaşanır.
5.0
100% (2)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
