Dersimlikiz kaleminden

Bu şiir bir günde yazılmış bir şiir değil.
Aslında yılların içinde biriken sessizliklerin, düşüncelerin ve söylenmemiş sözlerin bir gün kâğıda dökülmesinden doğdu.

Bazen insanın içinde çok şey olur.
Söylemek ister ama söylemez.
Çünkü herkesin anlayamayacağını bilir.
Bazı sözler vardır ki kalabalıklarda kaybolur, yanlış anlaşılır ya da değeri görülmez.

İşte o yüzden bazı insanlar konuşmak yerine yazar.

Bir gece, sessiz bir zamanda, insan kendi içini daha çok duyar.
Dışarıda belki rüzgâr eser, belki gece sessizdir.
Ama insanın içindeki düşünceler o sessizlikte daha çok konuşur.

Bu şiir de böyle bir anda doğdu.

Yazar, içinde taşıdığı duyguları kimseye anlatmak istemedi.
Çünkü bazı hisler paylaşılınca eksilir.
Bazı sözler ise sadece bir defterin sayfalarında yaşar.

Dersim’i düşünen bir kalp için doğa sadece doğa değildir.
Munzur’un suyu, dağların rüzgârı, gece gökyüzü…
Hepsi insanın içinde bir hatıra gibi yaşar.

Ve bazen insan şunu fark eder:
En derin duygular en çok susarak anlatılır.

Bu yüzden şiirdeki defter aslında sadece bir defter değildir.
O defter; hatıraların, düşüncelerin ve kimseye söylenmemiş sözlerin saklandığı bir yerdir.

Belki yıllar sonra bir insan bir cümle okur ve içinden şöyle der:
“Bu söz bana tanıdık geliyor.”

İşte o zaman o şiir amacına ulaşmış olur.

Çünkü bazı sözler bir kişiye yazılmaz.
Onlar rüzgâr gibi dolaşır.

Ve bir gün birinin kalbine dokunur.

İşte o zaman anlaşılır ki o cümleler
Dersimlikiz’in gizli defterinden düşmüştür.