Yine duman yükseliyor doğunun ufkundan,
Yine annelerin yüreği yanıyor.
Bir şehir daha haritalardan siliniyor
Ve çocuklar,
Adını bilmedikleri savaşların
Yetim tanıkları oluyor.

Birileri masa başında çiziyor sınırları,
Birileri petrolün kokusunu takip ediyor.
Toprakların kaderi
Uzak başkentlerin soğuk odalarında
Kalem darbeleriyle belirleniyor.

Dün Irak’tı,
Sonra Suriye’nin sokakları karardı.
Libya’nın rüzgârı barut koktu.
Filistin’in gökyüzü yıllardır ağlıyor.
Şimdi gözler yeniden doğuya çevrildi,
Kadim Pers diyarının üzerine
Bir fırtına daha toplanıyor.

Tarih bize fısıldıyor:
Bu ateş bir yerde durmaz.
Ateş yayıldıkça
Yeni hedefler arar.

Ortadoğu bir satranç tahtası gibi,
Piyonlar düşer birer birer.
Fakat o piyonların adı
Halktır,
Çocuktur,
Annedir.
Ey komşu halklar,
Birbirimize düşman değiliz biz.
Bizi düşman eden
Haritaları cetvelle bölen akıllardır.

Eğer uyanmazsak
Rüzgâr yarın başka kapıları çalacak.
Belki Anadolu’nun kapısını…
Ve ozan der ki:
Barışın sesi yükselmezse
Topların sesi yükselir.

Birlik olmazsa halklar
Ateş her evi yakar.

Ozan Güner Kaymak
Amsterdam – 06.03.2026