Haritaları cetvelle çizenler
kanla imza atıyor bu coğrafyaya.

Bir ülkeyi düşürmeden önce
insanı hedef alıyorlar,
aklı, onuru, hafızayı…
Irak dediler, yıkım geldi.

Suriye dediler, ateş düştü.
Libya dediler, sessizlik kaldı geriye.
Şimdi sıra İran’da diyorlar,
çünkü doymuyorlar.

Bahane hazır:
bazen Filistin,
bazen Lübnan,
bazen “güvenlik”,
bazen “özgürlük”.

Oysa vurulan
bir bina değil sadece,
bir anne uykusundan koparılıyor,
bir çocuk yarınından.

İnsanlar tek tek seçilip
karanlıkta yok ediliyor,
sonra adına “düzen” diyorlar.

İran’ın karşı duruşu
sadece kendi toprağı için değil,
bütün bölge için bir eşiktir.

Bugün İran susarsa
yarın sıra başkasındadır.
Zincirin halkaları koparıla koparıla
Türkiye’ye kadar uzanır bu ateş.

Bunu görmemek
ya körlüktür
ya da ihanettir.

Bizler diyoruz ki:
Kahrolsun emperyalizm,
kahrolsun Siyonizm,
kahrolsun faşizm ve ırkçılık.

Ama öfkeyle değil,
insanlıkla söylüyoruz bunu.
Silah baronları kazansın diye
halklar ölmesin.

Savaştan zafer değil
açlık çıkar,
kıtlık çıkar,
sefalet çıkar.

Biz savaşa hayır diyoruz.
İran’da, Filistin’de,
Suriye’de,
dünyanın her yerinde…
Halkların kardeşliğini savunuyoruz.

Sınırların değil
vicdanın büyümesini istiyoruz.

Bir çocuğun nefesi
bir füzeden daha değerlidir.

Bir annenin gözyaşı
bütün petrol kuyularından daha kutsaldır.

Bu yüzden
savaşa hayır,
insanca yaşama evet diyoruz.


Ozan Güner Kaymak
Amsterdam – 22.02.2026