Yazmış olduğun şiir baştan sona o kadar etkileyici ki. Defalarca kere okudum. Tabiri caizse mısraların içine girdim. Hatta okurken bizzat yaşadım, kendimi gördüm. Klasik bir roman gibi o kadar güçlüydü ki her kelimesi, Mısraların her bölümünde apayrı ama iç içe geçmiş hüzünler vardı. Bu şiirin analizini bence eksiksiz olarak en iyi, şiiri yazan ile şiirde anlatılan kişi yapabilir. Neden mi diye bana sorarsan, derim ki o kadar derin ki mevzu, anladığım kadarıyla her iki taraf da birbirlerini o kadar iyi tanıyorlar ki sevgi anlamında. Sevdiğini koruma içgüdüsünün izlerini gördüm mısralarda. Aynı gökyüzü altında iki sürgün olmak, bir olmaktır aslında. Her ikisi de tutsak da olsalar aynı acılara ortaktırlar çünkü. Düşeceğini bildiği için "sakın arkana bakma" demek, sakınmaktır sevileni. Onu çok iyi tanımaktır, aynı acıyı yaşamasına izin vermemektir, korumaktır tehlikelerden.

İnsan sevdiğinin ne üzülmesini ister ne de acı çekmesini. Sevdiğini bu şekilde korumak isterken bu uğurda acı çekmeyi de göze alacak kadar asildir. Bu da bize çok büyük, çok özverili, çok sevdiğini, çok değer verdiğini gösteriyor.
İmrenerek okudum. Dört bir yanımızın savaşlarla kuşatıldığı, insanların birbirlerine acımasızca olduğu bir dünyada böylesine büyük sevdaların halen yaşadığını, sevginin çok güçlü bir duygu olduğunu hatırlattın, daha doğrusu ispat ettin bizlere. Ne yazarsam yazayım eksik kalır biliyor musun? Anlatmakla da yazmakla da tarif edilemez şiirin içeriğinin analizi. Sözümü istemeyerek burada bitirirken nacizane küçük bir katkım olsun istedim ben de şiirden etkilenerek aşağıdaki mısraları yazdım.

Birimiz bakarken, diğerimiz de aynı yere bakıyorsa,
Demek ki aynı gökyüzünde sadece ikimiz varız,
Gördün mü bak, yeter ki bakmasını bil,
Biz böyle de birbirimize kavuşuruz,
Kıyametin kopmasına öyleyse hiç gerek yokmuş,
Ruhlarımız zaten çoktan birleşmişti,
Hem et, kemik dediğin nedir ki,
Çürür gider, zamanla toprak olur...
Ruhlarımız ölümsüzdür, birbirimize yine eş olur...

Selam ve sevgiyle kal...

:)