gece değil bu
bir şeyin içinden patlayarak çıkan karanlık

sokaklar
ters çevrilmiş bir cümle gibi
anlamı yere dökülüyor

ben
kendime yetişemeyen bir telaşım
cebimde kırık saatler
her biri geç kaldın diye bağırıyor

şehir
dişlerini gıcırdatıyor
binalar birbirine yaslanmış
düşmemek için değil
unutmamak için

sen
bir radyonun bozuk frekansında takılı kalmış ses
gel diyorsun
ama kelimen yolunu kaybetmiş

ben geliyorum sanıyorum
meğer hep aynı yerde dönüyorum
bir labirentin içi değil bu
bir labirentin hatırası

sigara dumanı bile sabırsız
havaya dağılamadan geri dönüyor
zaman
kendini inkâr ediyor

bir kadın geçiyor
yüzü yok
çünkü yüz dediğin şey
burada fazla net bir yalan

ve ben
bu uğultunun tam ortasında
kendime çarpıyorum
her çarpışmada biraz daha eksiliyorum

sonra anlıyorum
biz hiç konuşmamışız
sadece
birbirimizin içinde gürültü yapmışız

Nidanur Demirci