gece,
cebindeki bozuk yıldızları düşürerek geçti önümden

bir sokak lambası
sarhoş bir ressam gibi
kaldırımın yüzüne sarı lekeler bırakıyordu

ben,
adını unutmamak için
rüzgâra düğüm attığım günlerden kalmaydım

sen ise
bir tren garında unutulmuş valiz kadar sessiz
ve içinde bütün ayrılıkları taşıyan kadar ağırdın

martılar,
göğün yırtılan yerlerinden kaçan beyaz düşüncelerdi o gece

deniz,
karanlığın alnına sürülmüş mavi bir mühür

istanbul ise
eski bir mektubun kenarında kurumuş gözyaşı gibi
katlanıp duruyordu içimize

sen gittin

ardından
duvar saatleri zamanı değil
eksikliğini ölçmeye başladı

aynalar yüzümü değil
yarım kalmış cümleleri gösterdi

bir sigara yaktım

dumanı yükseldikçe
gökyüzünde siyah bir üzüm bağı büyüdü sanki

ve ben
her nefeste biraz daha
kendime yabancı bir şehre dönüştüm

şimdi geceleri

ay,
çatısından su damlayan bir han gibi duruyor gökte

yıldızlar,
kaybolmuş çocukların ev adresleri

ben ise
adını söylemeden yaşayan
eski bir yara izi

çünkü bazı insanlar gider

ama ardından bıraktıkları boşluk
bir oda değil

içinde bütün mevsimlerin üşüdüğü
terk edilmiş bir iklim olur.


Nidanur Demirci