Her şey fâni derken,
Sadece gidenleri kastetmez bu söz;
Tutunduğun anlamlar da eskir,
Kendine yakıştırdığın suretler de...
Zamanın parmakları arasında
Sessizce aşınır.

Bir gün güçlü sandığın tarafın
Sana dar gelir;
Bir gün doğru bildiğin cümle,
Kendi içine çöker
Ve sen şaşırırsın:
“Ben buna inanmıştım” dersin,
İnanmış olman
Onun kalıcı olduğu anlamına gelmez.

Fânilik,
Kırılmak değildir yalnızca;
Alıştığın şeyin
Seni terk etmesidir.

İnsan en çok,
Kendini taşıyan zemin
Çekildiğinde öğrenir
Yürümeyi aslında
Zemine borçlu olduğunu
Anladığında öğrenir.

Her şey fâniyse
Korku neden bu kadar ısrarcı?
Çünkü korku, geçici olanı
Sonlu sanır;
Oysa sonlu olan hâl,
Geçici olan ise
Onun sana bıraktığı derstir.

Giden her şey
Bir şey öğretir ama
İnsan çoğu zaman
Öğretiye değil, kayıba bakar.
Bu yüzden fânilik
Bilgelik değil, yas gibi görünür.

Oysa bir hâl geçince
Geriye kalan sensin sanırsın;
Yanılırsın.

Geriye kalan,
O hâlden arınmış
Daha sade bir bakıştır.
İnsan azalmaz,
Sadece fazlalıklarından sökülür.

Her şey fâni olduğu için
Değerli değildir;
Değerli olduğu için fânidir.

Kalıcı olsaydı
Dokunmazdı bu kadar,
Acı vermez, iz bırakmazdı.

Bir sevincin hızla çekilmesi,
Onun sahte olduğunu değil;
Gerçek olduğu için
Dayanamadığını gösterir.
Hakikat, insanın kalbinde
Uzun süre gürültü yapmaz.

Fâni olan bağırır, çağırır,
Kendini hatırlatır;
Kalıcı olan ise sessizce yerleşir
Ve sen fark etmeden
Bakışını değiştirir.

İnsan bazen
Her şeyin geçici olduğunu
Bilmek istemez;
Çünkü geçici olanı taşıyabilmek için
Sabit bir yere yaslanmak gerekir.
Ve o yer,
Herkesin içinde
Aynı hızda bulunmaz.

Her şey fâniyse
Umut neden ölmez?
Çünkü umut, bir hâl değildir;
O, hâllerin içinden geçen
İnce bir sürekliliktir.
Değişir tonu ama kaybolmaz.

Bir gün geriye dönüp baktığında
En çok hatırladığın şey
Yaşadıkların değil,
Yaşarken kim olduğundur.
Çünkü olaylar fânidir,
Şahitlik kalır.

Her şey fâni derken
İnsan kendini dışarıda tutmak ister;
Oysa en fâni olan
Kendi kurduğu “Ben”dir.
Ve işte tam burada
Gerçek yüz utangaç olarak görünür.

Fâni olan çöker, ama çöküş
Her zaman yıkım değildir;
Bazen yalnızca üst üste konmuş
Yanlış anlamların dağılmasıdır.

Her şey fâni;
Bu bir tehdit değil,
Bir ferahlık cümlesidir.
Çünkü geçici olan
Seni hapsetmez;
Yalnızca uğrayıp geçer.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(3 Mart 2026)