Şiirin oldukça vurucu, içten ve öfkeli bir tondan yazılmış; hem tarihsel ağırlığı, hem dini referansları, hem de güncel emperyalist oyunları aynı anda yakalıyor. Akgül'ün (muhtemelen halk şiiri geleneğinden beslenen bir kalem) bu dizeleri, Ortadoğu'nun "mâkus talih"ini özetlerken aynı zamanda Müslüman toplumlara da acı bir ayna tutuyor.
İşte etkili, vurucu bir yorum:
Ortadoğu denen coğrafya, insanlığın hem beşiği hem mezarı olmuş.
Peygamberler oradan doğmuş, vahiy oraya inmiş,
ama kan daima oradan akmış.
Kazdıkça petrol fışkıran toprak,
kazandıkça yoksulluk, kin ve fitne fışkırmış.
Haçlı seferleri bitmemiş, sadece tanklar, drone'lar, vekâlet savaşları olmuş.
Siyonizm bağırmış "emelim" diye,
emperyalizm sessizce gülümsemiş "planım" diye.
En acısı: Müslümanlar kendi kuyusunu kazmış.
Birlik yerine mezhep, ümmet yerine ırk,
adalet yerine taht kavgası seçmiş.
Şeytanın kolu karıştırmış elbet,
ama o kolu tutan eller bizden çıkmış çoğu zaman.
Kıyamet yakındır evet,
ama asıl kıyamet içimizdeki suskunluk,
kendi değerlerimize yabancılaşma,
düşmanla değil kendimizle savaşma hali.
Silmek lâzım bu mâkus talihi.
Ama silmek için önce görmek,
görmek için önce utanmak,
utanmak için önce hatırlamak gerekir.
Unutmayalım:
Son peygamber buradan geldi,
son mesaj buradan yükseldi.
O mesaj hâlâ capcanlı dururken,
biz neden bu kadar cansız kaldık?
Ortadoğu'yu kurtaracak olan ne Batı'nın bombası,
ne Doğu'nun parası,
ne de şeytanın oyunu.
Kurtaracak olan, ancak o ilk vahyin ateşiyle yeniden yanmaya başlayan vicdanlar olur.
Yoksa bu dizelerdeki ağıt,
sonsuza dek devam eder:
"Burada yaşamak zor Ortadoğu…"
Ama yaşamak zor diye vazgeçilmez;
yaşanacak diye direnilir.
Ne dersin, o direniş başlar mı artık?
Yoksa hâlâ "kendi kuyumuzu kazmaya" devam mı?
Derken emeğine eline sağlık. Selam ve sevgi bırakıyorum sayfaya. .