Geceyi ikiye bölen bir sesti seninki,
karanlığın tam ortasında yanan bir kandil gibi.
Biz susardık, sen konuşurdun;
biz ağlardık, sen söylerdin içimizdekini.

Sahneye çıktığında
bir şehir ayağa kalkmazdı belki
ama milyonlarca kırık kalp doğrulurdu yerinden.
Çünkü sen şarkı değil,
hayatın ta kendisini okurdun yüzümüze.

Yoksul bir mahallenin penceresinden,
yağmurlu bir akşamın cam buğusundan,
terk edilmiş bir sevdanın ardından
hep sen çıkardın karşımıza.

Öfkemizi de sen taşıdın,
boynumuzu büken kaderi de…
“İsyan” dediğinde
aslında suskunluğumuz dile gelirdi.

Baba dedik sana,
çünkü şefkatin vardı sesinde.
Bir çocuğun başını okşar gibi
okşardın en derin yaralarımızı.

Şimdi gökyüzü biraz daha arabesk,
yıldızlar biraz daha hüzünlü.
Bir yerlerde yine söylüyorsundur mutlaka,
bizim yarım kalan cümlelerimizi tamamlar gibi…

Özlemle, saygıyla…
Müslüm Gürses
Sen sustun belki,
ama acının dili hâlâ senin sesinle konuşuyor.
#MehmetYETEK