Öyle sessiz sedasız değil,
Yüreğinin yangınını dizelere vura vura geçti.
Kimi zaman bir annenin gözyaşında,
Kimi zaman gurbet trenlerinin dumanında,
Kimi zaman da bir isyanın en derin yerinde yankılandı sesi.

Onun kelimeleri süslü değildi belki,
Ama gerçeğin ta kendisiydi.
Canı yananın dilinden konuştu,
Sevdaya düşenin yarasına dokundu,
Haksızlığa uğrayanın omzuna el oldu.

Bir şiir yazdı,
Bir adam sustu.
Bir mısra düştü kağıda,
Bir şehir irkildi.

Çünkü o, kelimeyi sadece yazmadı,
Yaşadı.
Acıyı da sevdayı da
Yüreğinin en dibine kadar yaşadı.

Vaktinden önce gidenlerdendi belki,
Ama bazı insanlar zamana sığmaz.
Onlar takvim yapraklarına değil,
İnsanların kalbine yazılır.

Şimdi aramızda değil,
Ama her “ah” çekişte biraz o var,
Her içli şarkıda biraz onun izi,
Her direnişte biraz onun cesareti…

Bu dünyadan bir Yusuf Hayaloğlu geçti;
Giderken arkasında
Yarım kalmış bir türkü,
Tamamlanmamış bir özlem,
Ve hiç bitmeyecek bir sevda bırakarak…

Biz onu sadece anmıyoruz,
Onu yaşıyoruz.
Çünkü bazı şairler ölmez;
Onlar, halkın yüreğinde ölümsüz olur.

#MehmetYETEK