Düşüncelere daldığım bir akşam, acısı batsın;
Kalbi kapkaranlık, taştan; becerebilen yontsun.
Kendine Müslüman’ın hayrı var mı dokunsun?
Ben vazgeçtim artık, duam senden yoksun.
​
11 yılımı geri ver, al istediğin her şeyi,
Ben içinde bir yerdeyim, sen görmedin gerçeği.
Çiçeğim; kopartılan son yaprak bu dalından,
Papatyanın ahı kalır; "sevmemiş mi" diyeceğim?
​
Üzerimde ilk şiirin kara bulutları var,
Sen değilsin artık içimde fırtınalar koparan.
Çok yoruldum inan ama yağmur hâlâ huzur verir;
Kovulmadım ayrıldım, çünkü kalbin kusur yeri.
​
Şimdi katettiğim onca yolu geri dönmeliyim,
Senden bir işaret bekledim de beni görmedin.
Üzerimde hak ettiğim deli gömleği;
Pusulam artık seni gösteriyor; vefasızlık örneği.
​
Hayaline dalıp gerçeği unuttum, sona ulaştım;
Suçsuzdum, aşk ateşi dedikleri bana sataştı.
Kahramanlık benlik değil, zahmetli iştir;
Sonumu düşünüp uzaklaştım, sen ara bul aşkı.
​
Saplandığım düşünceden çıktım, ayıplandım;
Yolundan şaşmadım da elimde neyim kaldı?
Çözemediğim düğümü yaktım;
Üstadın dediği gibi, aşk güneşi sonsuza dek battı.