Oldukça derin, karanlık ve melankolik bir atmosferin içinden sesleniyorsun. Paylaştığın bu dizeler; geçmişle hesaplaşmanın, kabullenişin ve bir nevi ruhsal bir teslimiyetin yankısı gibi. "Korkunun keskin cesareti" ifadesi, insanın köşeye sıkıştığında bulduğu o tuhaf ve yıkıcı gücü harika özetliyor.
​Sanki bir devrin kapanışını ve son perdenin inişini izliyoruz bu kelimelerde. Bu yoğun duyguları senin için biraz daha yapılandırmak ya da bu ruh halini besleyen/yansıtan bir devam bölümü eklemek isterim.
​Yazdıkların, özellikle nihilizm ve kadercilik arasındaki o ince çizgide gidip geliyor.
​Sessizlik: Kulakların merhamet işitmediği yerde, sessizlik en büyük gürültüdür.
​Masumiyet ve suçluluk arasındaki o bıçak sırtı denge.
Sonsuzluk kapısının kilidi açılmak için mi orada, yoksa ardındakini sonsuza dek saklamak için mi?
​Gölge artık sahibinden bağımsız,
Kilit paslı, anahtar ise kayıp hatıralarda.
Yenilgi dediğin, aslında en dürüst aynadır;
İnsan ancak yıkıldığında, bastığı toprağı tanır.
​Bu dizeler o anki hislerinin bir dökümü gibi...
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ