Kana bulandı ellerim, çehremi yansıtan bütün aynalarda şaşkınlığım var,
Ben ki, en acemi katiliyim seninle kurulan derme çatma hayallerin.
Hiç uzatmadan, tek bir çırpıda kestim o yarım kalan nefesini...
Öldürdüm seni.

Süslü bir mezar taşı yontmadım ismine, silindi gitti adın,
Topraksız bir çukur kazdım göğüs kafesimin tam altına.
Şimdi cesedin, yüreğimin en ücra köşelerinde sessizce böcekleniyor.
İçimde öldürdüm seni.

Kusursuz bir cinayet değildi aslında benimkisi.
Elime, yüzüme, yakama bulaştırdım o çürüyen tenini.
Ne tek başıma sağ kalmayı becerebildim, ne de usulca sev-il-meyi...
İçimde öldürdüm seni, evet...

Ama canımıza birlikte kıydık;
Bıçağı ben tuttum, keskin tarafını sen biledin.
Dönemem olay mahalline.
Senden başka kimse giremez artık...
Sarı ve parlak bantlar çektim ve son kez bakıp çıktım gözlerine...

Hiçbir otopsi raporu kurtaramaz artık bu çürüyen gerçeği.
Cinayet aleti ortada, parmak izlerimiz iç içe...
Dosyayı kapattım;
Sen topraksız bir çukurda, ben kendi içimde müebbet...