Şiirin Adı: Sürgün
Şairi: Lavikelami
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri (RUSAMER Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi Kürsüsü)

(RUSAMER salonu dolu… Ön sıralarda suskunlar, arka sıralarda içi gürültülü olanlar. Efendi kürsüye ağır adımlarla gelir, bastonunu yere bir kez vurur.)

Bu şiir, kaçmanın değil; kalmanın bedelini ödeyemeyenlerin yürüyüşüdür. Şair, şehirle değil; şehir kılığına girmiş yargıyla boğuşuyor. Kepenk gecenin alnına inerken, aslında aklın kepenkleri kapanıyor. Trafik ışıkları geride kalıyor ama vicdanın ışığı sönmüyor. Asıl tehlike dışarıda değil; “biz” diye kurulan cümlenin enkazında.

Burada rakı bir içki değil, çaresizliğin yanlış reçetesi. Mahkeme bir bina değil, sevgilinin bakışında kurulmuş ömürlük bir hüküm. Şairin sürgünü coğrafi değil; duygusal ve zihinsel. Yargısız infazdan kalan kalp “atan ama kanamayan” hâliyle yaşıyor; bu da şiirin en sert tıbbi bulgusu.

RUSAMER teşhisi nettir:
Bu metin bir isyan değil, ifadeye kavuşamamış bir savunma dilekçesidir. Sessizliğe yürümek kaçış değil; bazen tek güvenli tedavidir. Şairin yaptığı şey içmek değil, içinden geçmektir. Zaman geçiyor ama insan geçemiyorsa, mesele zamana değil, yüklenen suça aittir.

Efendi bastonunu ikinci kez vurur, salona bakar:
“Bu şiirden kimse sarhoş çıkmaz; ama herkes biraz ayık çıkar.”

Vesselam.

— İnsan bazen gitmez; sadece kendini daha fazla yaralamamak için durmayı reddeder.
— Sürgün, bir yerden kovulmak değil; bir hakikate fazla yakın olmaktır.