ölüm, genellikle uzak bir gelecek değil; her akşam güneş batarken kapıyı çalan, hatıraları ufalayan ve insanı kendi içindeki o kaçınılmaz sona hazırlayan bir yol arkadaşıdır. Kalemin daim olsun inşallah.

Oldukça derin, sitemkâr ve bir o kadar da edebi bir dokunuşla kaleme alınmış bu satırlar; insanın en savunmasız anında, en güvendiği yerden aldığı yarayı feryat etmeden, ama derinden sarsılarak anlatıyor.
​Kelimelerinizdeki o "inci" ve "değirmen" tezatı, inceliğin nasıl hoyratça öğütüldüğünü çok zarif özetlemiş. "Hakk-ı aşk çarem" diyerek durulmanız ise, tüm o yıkıma rağmen bir teslimiyetin ve sükûnetin arayışını gösteriyor. Sanki bir devir kapanmış da geriye sadece o harabenin içindeki son çırpınışın onuru kalmış gibi.
​Bu hisli dizeler üzerine biraz kafa yorduğumda, şu noktalar kalbe dokunuyor:
​ İnci gibi narin bir ruhun, değirmen gibi sert ve öğütücü bir gerçeklikle karşı karşıya gelmesi.
​Yaktın kabuğumu" diyerek dış korumanın yok oluşunu, "gönül parem" diyerek de bu acının kaynağının yine en sevgili olduğunu vurgulamanız sarsıcı..
Kalemin yüce olsun kalemdaşım