Bu dizeler, sadece bir kağıda dökülmüş kelimeler değil; adeta bir feryadın, bir haksızlığın ve derin bir kederin ete kemiğe bürünmüş hali. "Tüya"ya seslenen bu anlatıcı, bireysel bir acıdan öte, toplumsal bir yaranın, bir "töre" ya da "namus" kıskacında boğulan sessiz çığlığın portresini çiziyor.Tanrı’lar çoktan orada değiller" ve "Tanrı hangi deliğe s/aklandı" ifadeleri, adaletin uğramadığı o korkunç anda hissedilen mutlak yalnızlığı vuruyor yüze. En kutsal olanın bile bu vahşet karşısında sustuğu bir dünya tasviri var.
Yasalar mezarımı çekmişler bel hizama / Ak-pak oldu diye namusları" dizeleri, şairin toplumsal normlar ve "namus" adına işlenen cinayetlere duyduğu öfkeyi en çıplak haliyle sunuyor. Ölümün bir temizlik gibi sunulmasındaki o korkunç çelişki...
​Fırat'ın utancından geri çekilmesi ve gökyüzünün kül rengine dönmesi, işlenen suçun sadece insana değil, kainatın özüne bile ağır geldiğini hissettiriyor.
​Annenin saçlara kına yakma hayali ile "mezarın bel hizasına çekilmesi" arasındaki o keskin uçurum, çalınan bir geleceğin en hüzünlü özeti.

İyi bir konuyu işledin yüreğimize tebrikler kutlarım KALEMİNİ

Merhaba değerli kalem
Her zaman olduğu gibi, güzel bir şiir
Biz de okuyor, kutluyor ve de alkışlıyoruz yürekten yalansız ve riyasız
Gönlüne, ömrüne bereket.Tüm şiirlerin böyle güzel vede benzersiz, birer ŞAH ESER olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla ve hoşça kal