En sonda yazacağımı ilk yazmak istedim.
Günümün şiiridir.
“yüreğimin avlusunda bağdaş kurmuş oturmuş yeniyetme acılarım”
avlu kelimesi çok güçlü duruyor dizede.
göğe açık mekan hem mahrem hem aleni.
"yeni yetme" diyerek acıya yaş vermek nerden aklına geldi:)) muhteşemdi.Bağdaş kurup oturmak gitmeye niyeti olmamak kalıcılık...

“Tanrı’lar çoktan orada değiller”
“Tanrı hangi deliğe s/aklandı bilmiyorum Tüya”
inançtan öte terkedilme hissi.ilahi adalet geri çekilmiş yerini yasalar almış.
“yasalar mezarımı çekmişler bel hizama”
henüz ölmemişken gömülme hissi.Yaşarken gömülmenin şiircesi.

“ürkekliğini bırakıp saçlarıma kına yakcaktı elleri annemin”
kırılma noktası ve ağıt.Kına hem düğün hem ölüm çağrışım taşır.Anne eli koruyucu ama gecikmiş.
Yapacaktı/olmamış.

“Utancından geri çekildi Fırat”
Bu dize çok güçlü. Fırat burada sadece nehir değil; tarih, coğrafya, medeniyet, kan, sürgün. Nehrin “utanması” çok ağır bir söylem. İnsanlığa tanıklık etmiş bir suyun geri çekilmesi.
Bir tür yüz çevirme...

“yüreğimi yarıp çıkardıklarında içinde çocukları”(Şiirin Kalbi)
kalbin içinde çocuklar var.
Çocuk kelimesi masumiyet, kaybedilmiş gelecek hatta
ölü çocuklar anlamını taşıyabilir burada.

“dudak büküp çıplak göğsünü yumrukluyordu yeryüzü”
Yeryüzü ana gibi.Çırpınan yas tutan ama aynı zamanda çaresiz olan.

“Yüzünü duvarına dön gögsümün / korkuyorum Tüya...”
ses ilk defa titriyor şiirde.
öfke korku iç içe girmiş lanetlemede tabi
Duvarına dönmekten kast yüzleşmemek.
göğüs bir ev,orda kalmak istiyorsun.

Gelelim Tüya'ya.
Tüya şiirin dinleyeni.
Sessiz,eylemsiz.
Cemal Süreyya nın "üvercinka"sı gibi.
Varoluşun adresi.
Tüya Susturulmamış bir vicdan.
incinen bir yüz.
Bir kişiden çok fazlası hatta sığınak.


şiirdi.
tebriklerimle.