İnsanlık dediğin bir kuru isim,
Değişti çehreler, değişti resim.
Kime güveneyim, kimdir bu kesim?
Tanımaz oldum, özüm karıştı.

Saraylar kurdular, gönül yıktılar,
Hakkı söyleyeni canından bıktılar.
Zulmün ateşini her gün yaktılar,
Kavruldu bağrım, közüm sönmedi.

İşte böyle geçti devran-ı dünya,
Kimi gerçek gördü, kimi de rüya.
Biz de insan idik, güya ya güya...
Yitirdim kendimi, özüm nerede?

Ağalar, paşalar köşkte oturur,
Garibin damına rüzgar kudurur.
Kader mi bu dertler, gelipte vurur?
Yıkıldı ocağım, külüm savruldu.

Alimler susuyor, cahil konuşur,
Meydanlar kavgada, her gün vuruşur.
Ne zaman bu millet elbet barışur?
Koptu tespihimden, tanem dağıldı.

Hırsızın sırtında ipekten yelek,
Garibin payına düştü hep kelek.
Seni gidi zalim, seni gidi felek,
Çarkına tükürsen, döner mi dersin?