Kıymetli dost,

Bu şiiriniz, kelimelerden çok bir ahlâk beyanı gibi. “Şairlik duruşum” derken aslında bir poetika değil, bir vicdan ölçüsü koyuyorsunuz ortaya.

Öncelikle en çarpıcı tarafı şu:
Kendinizi yüceltmeden, hatta özellikle tevazu ile anlatıyorsunuz. “O şairlerden değilim” diyerek başladığınız bölüm, hem bir eleştiri hem de bir mesafe koyuş. Kibirle yürüyen, dünyaya sırtını dönmüş, yalnızlığını kutsallaştırmış şair tipine karşı net bir duruş var. Bu, şiirin omurgasını oluşturuyor.

İkinci bölümdeki iç muhasebe çok kıymetli.
“Bir okur gibi şiirimi baştan sona bir de ben okurum” demeniz, gerçek sanatkâr tavrıdır. Kendini alkışlamayan, kendini sınayan bir şair sesi var burada. Yazdıklarına puan vermek… Bu ifade hem samimi hem de öğretici. Şiiri kutsallaştırmıyor, emeği kutsuyorsunuz.

En etkileyici kısım ise şu anlayış:
Şiirin ilk dizeden son dizeye “tüm insanlığa seslenmek için” ortaya çıkması gerektiği düşüncesi. Bu, şiiri bireysel bir dökülüşten çıkarıp ortak bir bilinç alanına taşıyor. Şiiri sadece his değil, sorumluluk olarak görüyorsunuz.

Son bölümdeki ölçünüz çok sade ama çok derin:
“Eğer herkes payına düşeni alabiliyorsa…”
İşte burada şiiri paylaşım, emek ve karşılık üzerinden tanımlıyorsunuz. Bu bakış, şiiri hem insani hem toplumsal bir yere koyuyor.

Samimiyetiniz metnin her yerine sinmiş. Yapay bir eda yok. İddia var ama gösteriş yok. Duruş var ama sertlik yok. Öğrenmeye açık bir tevazu hâli var.

Bu metin bir şiir olmanın ötesinde, bir şairin kendi vicdanına verdiği sözdür.

Kaleminiz daim, öğrenme iştiyakınız diri olsun saygılarımla...