Gönül sayfama yaz,
öyle yaz ki, harflerin rüzgârı bile secde etsin mânâya.
Mürekkebin gece olsun, ayı eritip damlat satır aralarına.
Her kelime bir kandil gibi yansın içimde,
Suskunluğumun karanlığında yol bulsun adın.

Gönül defterim var benim,
cildi sabırdan, yaprakları hicrandan.
Ne zaman açsam, felekten düşmüş bir yıldız gibi
satır aralarında can versin. Oraya yaz beni,
bir duanın alnına yazılır gibi.
Bir kaderin ilk hükmüne kazınır gibi yaz.
Yaz ki, kelimelerin gölgesinde zaman diz çöksün,
saatler yürümeyi unutsun huzurunda.
Yaz ki, hecelerinden bir seher rüzgârı doğsun,
üşüyen umutlarımın omzuna şal olsun.
Adın geçsin her mısrada, ama sır gibi geçsin,
Bilen bilsin, bilmeyen kader sansın.

Gönül sayfama yaz,
Mihrabımda asılı, bir ayet gibi dursun adın.
Her bakışta, biraz daha derinleşsin.
Kirpiklerime değen her hüzün tanesinde,
senin ismini yıkayım. Acılarımın pasını seninle sileyim, kırık dualarımı seninle tamamlayım.
Öyle yaz ki, toprak kokusu alsın harflerin, yağmurla mühürlensin cümlelerin. Her nokta bir secde, her virgül bir nefes olsun. Cümlelerim seninle başlasın, sükûtla bitsin.

Gönül sayfama yaz,
Ama silgi sürmesin kader üstüne.
Ne rüzgâr uçursun, ne zaman soldursun.
Adın, sabrın mührü olsun kalbimde.
Ben sustukça büyüsün, ben yandıkça nur olsun.
Ve bil ki, Bu gönül defteri bir ömür kapanmaz.
Son sayfası kefen beyazıdır belki, ama orada bile senin adın durur. Bir dua gibi, bir emanet gibi,
Bir sonsuzluk nişanı gibi.

Çünkü ben seni mürekkeple değil, kaderle yazdım.
Kalemim kırılır, zaman susar, dünya unutur.
Ama gönül sayfamdaki adın, mahşere kadar okunur.
Ne ateş yakar onu, ne tufan boğar, ne felek silebilir.
O isim artık bir kelime değil, bir dua, bir mühür,
bir ebediyet hükmüdür.
Gönül sayfama yazılan sensin
ve o sayfa, sonsuzluğun ilk cümlesidir.

Zeyno Garagız kalemi 🖊
Zeynep Senem