34
Yorum
74
Beğeni
0,0
Puan
944
Okunma
Adını bilmediğim adam,
Sesini duymadım hiç,
Hangi şehirde sabaha uyandığını,
Kahveni nasıl içtiğini,
Ellerinin neye benzediğini bilmiyorum.
Ama kelimelerin var bende.
Bir akşam vakti,
Hiç tanımadığım bir kalbin kıyısından
Bir şiir düştü avuçlarıma.
Okudum.
Ve yıllardır sustuğum yerden
adımı fısıldadın.
Sen, beni hiç görmeden
En derinimdeki o tenha odayı tarif ettin.
Perdeleri yarı aralık,
Bir sandalyesi kırık,
Penceresinden hüzün sızan o odayı.
Nasıl bildin?
Hangi yarana yasladın da
Benim yarama değdin böyle?
Hangi susuşunun içinden geçtin de
Benim sustuğum yere vardın?
Fotoğrafın yok,
Ama bir yüz çizdim sana.
Gözlerin uzaklara dalıyor,
Gülüşün yarım .
Neden mi?
Çünkü kelimelerin hep giden bir tren
Ve
Her şiirin mavisi eksik bir bahar.
Bir insan,
Hiç karşılaşmadığı birini
Yalnızca şiirlerinden tanıyabilir mi?
Ben tanıdım.
Çünkü bazen kelimeler
Ellerden daha çok dokunuyor.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.