bana bakan misin?"
Sustu, sustukça bin sır açıldı bakışlarında
Dilim lâl, gözüm nemli, dizlerim titrek anında

II
Tenin bir ince perdedir Hakk’ın tecellisine
Her zerren bir âyet yazmış vuslat elçisine
Gül yanağın şulesinden utandı sabah güneşi
Yürüdükçe saçlarında mest olur akşam güneşi

Dedim: "Aşk nedir, Nihal?" Dedi: "Bir yudum ateş"
İçtim, içtim kanmadım bu aşkı içtikçe bir eş
Yandı varlık dağları bu nar-ı nihân içinde
Kül oldu vücut şehri bu aşkın güneşinde

III
Kudretten bir ip eğirmişlerdi belinin kıvrımında
Bir âh çeksem yıkılır yedi kat gök sırtımda
Her nefesin bin cilve, her cilven bin niyaz
Kıyametler koparır bir busenin hatırında

El ele, el Hakk’a varır bu gizemli yolculukta
Dil dilden sır akıtır bu mestane sohbetlerde
Göğsünde çarpan kalp mi, yoksa Hakk’ın davulu mu?
Bilmem ki Nihal bir peri, yoksa Rahman’ın kulu mu?

IV
Yürüdükçe yollar uzar, geceler kıyamete dek
Vuslat bir rüya kadar yakın, bir ömür kadar uzak
Saçının her bir teli bir ince yol hikmete
Dokundukça çözülür varlığın sırrı illete

Aşk Nihal’de gizlenmiş bir hazine-i hüda
Görünür görünmez perde arkasında bir nida
Her âşık kendi kıblesini arar bu yolda
Nihal bir ayna bana, ben O’na baktıkça Hüda

V
Gönül bir kuştu uçtu Nihal’in bahçesinde
Daldan dala kondu vuslat baharında
Her dalda bir meyve, her meyvede bir işaret
Aşkın elmasından bir ısırık aldım, yandım elbet

Nihal bir isim, bir ses, bir nefes, bir gizli an
Adını andıkça güller açar bu viranede can
Şimdi anladım ki aşk ne bir dava ne bir izan
Nihal’in gözlerinde gördüm Allah’ın isyanını

"Aşk Nihal’de gizli bir sırdı, ben O’nda kayboldum. Ne varlık kaldı ne yokluk, ne ben kaldım ne O. Her şey bir tek harfe dönüştü: Aşk."