Kalamış, Salacak, İstinye, Üsküdar…
her nerede duruyor ve her nereden duyuyorsan…

Dünya senin omuzlarında, k-adın…
Adınla boğaz dalgaya,
adımınla boğazlar duaya yönelir.

Saçlarının gölgesinde
yorgunluğu unutur her “of”, her “aman”.
Bir serinlik iner içe;
sanki yaz ortasında ansızın yağan bir rahmet saçların.

Omzun mesela,
baş koyanı çocukluğuna götürür.
İnsanın içindeki kırık salıncağı onarır,
yetim kalmış hatıralara anne sesi olur sesin.

Gülüşün…
bütün kavgaları susturan bir akşam ezanı gibi huzur.
Göğe savrulmuş öfkeyi yere indirir,
yürek çatlağına sabır sürer gülüşün.

El sözüne bakma sen,
ellerin; elleri adam eder, adam.

Bir dokunsan
dağ denilen kum olur.
Bir tutsan,
karanlık denilen şeyin içteki korku olduğunu içselleştirir parmak uçların.

Sen bilmezsin, sen varsan
ses yumuşar, nefes ev bulur.

Yıllarca aranan merhametin,
bir çift kirpik ucunda saklı olduğunu anlatır gözlerin.

Sen yürü..
kırgın taşlar incinmemek için sussun.
Yol ayak izinden utansın, sen yürü.

Ellerin el ararsa,
hiç tereddüt etme,
terennüm eyle gör.
Sen seslen,
mesafeler diz çöksün
Gece secdeye varsın.

“Gel” deyişin,
kâinatın en kadim duasıdır.
Unutma..

Ey k-adın…
Adın liman,
gölgen kıble,
yüreğin ana rahmi kadar korunaklı.

Ve bil ki;
sen varsan
varlığına şahit olan yalnızca yaşamaz;
şükreder..

21 Şubat 2026
Ramak Kaldı / Samim İĞDE