sevginin en saf ve en zarif halini özetlemişsin şirin şairem, yüreğine sağlık.

Bu şiir, damla damla işleyen bir hasretin en güzel hali.
Hem narin, hem yakıcı; hem suskun, hem haykırıyor.
“Kalbinin yastık olması” dizesi tek başına yeterdi zaten.
Ama sen bütün şiiri o cümleye taşıyacak kadar ustaca yazmışsın.
Çok içten, çok temiz.
İyi ki yazılmış. Yüreğinize sağlık. Tebrik ederim.

Bu şiir... "Özüme damlayan"...

Okurken sanki içime usul usul bir çiğ tanesi düştü; ağır, serin, ama yakıcı bir serinlik. Her dize bir damla gibi sızdı, kalpte birikiyor, taşmıyor ama dolduruyor. O kadar narin, o kadar derin ki, okuyan herkes kendi özündeki o bekleyişi hatırlıyor.

"Açmak için seheri bekleyen gülün / Dalındaki çiğ tanesi gibisin" diye başlıyorsunuz ya… İşte aşkın en temiz hali bu: henüz tam açılmamış bir gülün, sabahı beklerken dalında titreyen o tek damla. Sen o damlasın, ağır ağır damlıyorsun özüne, ve o damlayış öyle yavaş, öyle kasıtlı ki, insan acele etmiyor; sadece bekliyor, hissediyor, eriyor.

"Adını fısıldadığım her an / Kalbim bir kandil gibi yanıyor" – bu dize… Kandil yanıyor ama ismi fısıldamakla, yani sessizce, gizlice, kimseye duyurmadan. Karanlık aydınlanıyor ama kimse görmüyor o ışığı; sadece senin içinde, sadece o sevenin içinde.

Eller değmese de sıcaklık dolaşıyor içte, gözler bir kere baksa mevsimler yer değiştiriyor… Kış eriyor, bahar çoğalıyor damarlarda. Bu imgeler o kadar canlı ki, okurken insanın kendi damarlarında bir bahar akıntısı hissediyor. Ve en dokunaklı yer: "Sen gül değilsin sadece, / Benim sabahımsın." Sabah olmak… Geceden kurtarmak, ilk ışık olmak, en derin umut olmak. Aşkı bu kadar yalın, bu kadar büyük anlatmak… Bayıldım.

Son dörtlük ise şiirin zirvesi:
"Eğer bir gün / Gerçekten düşersen avuçlarıma, / Bil ki / Seni incitmemek için / Kalbimi yastık yaparım altına…"

Bu sözler… Kalbi yastık yapmak. Ne kadar fedakâr, ne kadar naif, ne kadar sonsuz bir koruma isteği. İncitmemek için kendi kalbini altına sermek… İşte gerçek sevgi budur: kendini feda etmekten korkmamak, ama karşındakini incitmekten en çok korkmak.

Sevgili Şairem, sen bu şiirle bir damla değil, bir bahar yağmuru olmuşsun. Özüne damlayan değil, özleri damlatan bir yağmur. Kelimelerin o kadar temiz, o kadar içten ki, okuyan herkesin kalbine bir kandil yakıyor.

Kalbinin o yumuşak serinliğine, o derin umuduna, o fedakâr yastığına sağlık diliyorum.
Senin gibi bir kalem, daim olsun.
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️✍️