Başkasının gönlünde yara açılır…
Sanki o yaramın kanı benden akar….
Acısı tepemden, sızısı kalbimden çıkar…

Başkası başkasını kırar….
O, insan o insanın gönlünde ölür…
Selası ise beynimde verilir…

Ölen kim olursa olsun!
Gelir benim içime oturur…
Acısı ile gönlüme gömülür…

Bana en büyük hatan nedir?"Diye sorsalar…
Ben, cevap olarak: "Duyarlı insan olmak!" derim…

Ama, çevreme sorarsanız!
Bir ton olumsuz laf yerim!

Ben onlara göre insan olmayı bile beceremeyen!
Başarısız biri olurum!

Dostum dediğim insanlara göre en büyük sorunum…
Çok saf ve merhametli oluşum!

Ama merhametimi benden söküp alırsanız…
İşte o zaman ben insanlıktan çıkarım!
Bir daha merhametli olamam!

Başkasının derdi ile dertlenmeyeni…
Zaten ben insan yerine koymam!

Başkasının günahlarını şeytan üstlenirken!
Benim günahlarım benim üstüme yapışır kalır?…
Aklımı başımdan kalbimi yerinden alır…

Siz çatık kaşlı görünce beni…
Suratsız sanıyorsunuz aslımı…Sırtıma saplanan bıçakları çıkarırken…
Aklımın içinde bilmem kaçıncı seni dövmek geçer?..

Kötüler galip gelmesin diye..
Kendimi yerden yere attım!
Daha ne kadar?
Daha nereye kadar yakabilirsiniz ki canı mı?

Ben kendi dert uçurumlarımdan atlayıp!
Kendi bencil denizime düşerek boğuldum!

Canımı acıtmaz artık, ne dost ihanetleri…
Ne de "seni seviyorum" yalanrı...

Sizi hayata bağlayan yalan zincirleri….
Beni ise bağlayan kaderin örümcek ağları…

Lakin size sevgi yağmurları çiselese sel olur…
Bana ise fırtına kopar…
İnsanlar beni topa tutar...

Oradan bakınca bende gördüğünüz o çiçekler…
İçimi doldurur dikenler…
Mezarlarımın üstüne yeşerir ayrık otları….

Bakmayın suskun durduğuma,
Yıkık minarelerimde yankılanıyor hâlâ selâ sesleri…

Kırk farklı dereye girip, Kırk kere yıkansam bile…
Bedenimden silinmiyor,

Bana layık gördüğünüz o ihanet izleri...
Size göre aptallık olabilir bu yaptıklarım….

Bana göre ise Allah vergisi,
Lakin inatla çiçeklendireceğim,
Ellerimin dukunduğu her yeri!

Kimine hiç kokmayacak çiçekler…
Kimine cennet kokacak...
Dinçer Dayı