Dünyanın gam yükünü, çeke çeke yoruldum,
Kadere hep boynumu, büke büke yoruldum.
Her nereye gidersem, dertler benimle geldi,
Kalbime herdem keder, eke eke yoruldum.

Biraz iyi düşündüm, kendi halime güldüm,
Bazısını ben niye, gerçek bir dostum bildim.
Yüreğimde yaramaz, ne çok insanı sildim
Kalbimdeki düşmanı, söke söke yoruldum.

Temiz güzel kalbimle, dostluk yoluna çıktım,
İki dost anca buldum, gittim yerinde baktım.
Hainleri gördükçe, kendi kalbimden bıktım.
Hüzün dolu göz yaşı, döke döke yoruldum.

Önem veripte durdum, daim saygı sevgiye,
Dürüstlük ilkem oldu, bana kızdılar niye.
Bir söz vardır sabırın, sonu selamet diye,
Durmadan dişlerimi, sıka sıka yoruldum.

Bazıları durmadan, yalan konuşup durdu,
Kalbimdeki kimisi, beni kalbimden vurdu.
Nice dost düşman gibi, yola barikat kurdu,
Bütün bu engelleri, yıka yıka yoruldum.

Kimine yardım ettim, geçsin diye hayıra,
Dedikodu yaptılar, hemide arkam sıra.
Onlar gitti ben gittim, çıktılar hep bayıra,
Boşu boşuna yokuş, çıka çıka yoruldum.

Anlatmaya kalkarsam, çoklarında hata çok,
Bunları tez tanıdım, palavraya karnım tok.
Fesat fitne yapanın, utanacak yüzü yok,
Utanmazın yüzüne, baka baka yoruldum.

Şair Aydın Tazegül, değer verir insana,
Dürüst olursan bana, iyi olurum sana.
Yaşadığım sürece, kötü olmayın bana,
Çünkü asalakları, yaka yaka yoruldum.