SUSKUN GECELERDE SEN
Gece çöker üstüme ey Rahmet Nebisi…
Bir yıldız düşer kalbime, adı Sensin.
Yetim bir çocuk gibi ağlar içim,
Sığınacak tek kapım yine Sensin…

Çöl rüzgârı savurur günahlarımı,
Medine kokar içimdeki sızı.
Bir “ümmetim” deyişin var ya…
Dağları eritir, taşları sızlatır bazı bazı.

Taif’te taşlanan sabrın gelir aklıma,
Ben bir söze kırılıp da dağılıyorum.
Sen affı seçtin kan revan içinde,
Ben affetmeyi bile beceremiyorum…

Gül yüzünü görmeden sevmenin hüznü,
Yüreğimde büyüyen en derin yara.
Bir kez rüyama düşsen ey Nebi,
Ömrümü veririm o tek bahara…

Adın geçince titrer dudaklarım,
Salavat olur gözümden yaşlar.
Sensizliğin değil bu hasretim,
Kendime küskünüm… Sana layık olamamaktan…

Ey Gönüllerin Sultanı…
Mahşer günü kalabalık büyürse,
Sesim titrer de kaybolursam,
Bir yetim gibi köşede kalırsam…

Ne olur…
Bir kez dönüp bak bana…

Bir “Ümmetim…” de.

Ve ben,
O tek kelimeyle
Cennete değil…
Affına sığınayım…
Suskun Şair Fazlı Acar