7
Yorum
20
Beğeni
5,0
Puan
150
Okunma

İnsan zihni, tıpkı ağaçların fotosentezle çevreyi gövdesine resmetmesi gibi, hayatın önemli anlarını kısa süreliğine bile olsa "resmini çekip" derin hafızasına kazıyor ve o hiçbir zaman silinmiyor .
Ağaçların selama durduğu bir yolda,
Yabancısıydım yerin ve zamanın.
Kendi durağımda beklerken tek başıma,
Bir otobüs geçiyordu ters açıda ...
İçerideki yolcular kendi telaşında,
Ama o kadın tam camın kenarında,
Duru, güzel yüzüyle asırlardır,
Beni arıyordu sanki garip bir heyecanla ...
Tebessümü, tanıdık bir rüyadan kalma...
Ne bir söz, ne bir ses; yalnızca o bakış.
Göz göze durdu zaman o birkaç saniye,
Bütün evren, iki yabancı bakışa sığdı.
Otobüs kaybolurken ağaçların içinde,
Beynime kazındı kalbimin yüzü..
Geçip gitti saniyeler içinde ruhumun kızı .
Elli yıl geçti üstünden aklımdan çıkmadı o sızı.
Orhan Gülaçar
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.