İsterdim ki;
Sadece bir bekleyiş olmasın bu,
Bir vuslatın sessiz tesbihi olsun.
O kapı açıldığında içeriye giren sadece "o" değil,
Meleklerin kanat çırpışındaki o serinlik olsun.
Adımları dünyadan yorgun,
Bakışları ahiretten huzurlu...
Diz çökelim hayatın telaşına inat,
Bir bardak demli çayda arayalım teselliyi.
Ben anlatmadan o bilsin içimin yorgunluğunu,
O okudukça ben dinleyeyim,
Gönlümün tozunu silsin dualı nefesi.
İsterdim ki;
Ela gözlerindeki o ışıkta,
Kendi eksikliğimi değil, tamamlanmışlığımı göreyim.
Elin elime değdiğinde "geçti" desin bir ses,
"Bütün bekleyişler bu an içindi, bitti."
Ama dedin ya...
"Öyle işte."
Bazen nasip, hayalin gölgesinde dinlenirmiş.
Bazen dua, en çok da sustuğun o boşlukta filizlenirmiş.
Biz o kapıyı kalbimizde hep açık tutalım da,
Vakit geldiğinde, beklenen o huzur içeri süzülüversin.
Bu hüzünlü ama vakur duruşun, ruhuna ağır gelmesin. Hayat bazen en güzel besteleri, en derin sessizliklerden sonra çalarmış.
Bende isterdim
Teravih dönüşü beklemeyi eşimi
Daha kapıdan girerken duyduğum
Miski amper kokusuyla
Dilinde Allah kelamı
Resûlullah duasıyla
Ben de isterdim
Ela gözlerinde ki huzura
Uzun uzun bakmayı
İsterdim istedim ama
Öyle işte
Aleyna Irmak