Tarıh : 17 Agustos 1999...
Yer : Yüreğim...


Of ! Allahım ! Bu neydi,nasıl curcunaydı ?
Yarılmadaydı da yer,dünyayı yutmadaydı.

Bunca ezilmişliğe, baş kaldırıyordu toprak,
Alıyordu geriye,canları yaprak yaprak.

"Benden geldinizde tanımazmısınız beni",
"İşte şimdi kumpaslar,tarih olacaktır",dedi.

Evet - evet, işte zor,bozuyordu oyunu,
İnsanoğlu nasıl, koruyacaktı soyunu.

Öyle ani,öyle gür,patladıki derinler,
Herkes susar,her şey susar,Toptak Ana yı dinler.

Oysa ne sakindi gün ve ne sakindi gece,
Bir sayha ile şimdi titriyordu hece-hece.

Binalar raks ritminde,eğilip kalkıyordu,
Canlar imdat sesıyle,karanlığı yırtıyordu.

Can pazarıydı her yer,herkes kendi derdinde,
Bir İlahi kelime ve dua dillerınde.

Ne hoyrattı zemın,severken insanını,
Bakmadan küçük-büyük,sarmıştı kollarını.

"Zaten gelişler bana" demişti de dilince,
Bir toplu veda idi,huznü kalbimde ince.

Ve umutlar bölünmüş,ne ocaklar sönmüştü,
Ertesine kalanlar,cehennemi görmüştü.

Şimdi tarih_i kadim nakşetti o zamanı,
Gönül deftermde, saklarım hatıranı...