Ben Baba’yım

57 yaşındayım artık...
11 yıldır kızlarımdan koparılmış, kanadı kırık bir babayım ben.

Şu an evin en sessiz odasında oturuyorum.
Sol yanım hâlâ zonkluyor, dengem bozuluyor, yere yapışmamak için direniyorum.
Kapı kapalı, telefon sessiz, masada üç bardak var ama ikisi tozlanmış.
Çünkü 11 yıldır kimse o bardaklara çay koymadı.
Kimse “baba” demedi.
Kimse sarılmadı.

Pencereden dışarı bakıyorum.
Dışarıda hayat akıyor; çocuklar koşuyor, anneler bağırıyor, babalar çocuklarını omuzlarına alıyor.
Ama benim omuzlarım boş.
11 yıldır boş.

Kızlarımın sesi hâlâ kulaklarımda çınlıyor – “babaaa” derkenki o tını, o kahkaha, o küçük ellerin sıcaklığı...
Ama şimdi o sesler uzak bir rüyada kaldı.
Rüyada bile zor duyuluyor, çünkü içim titriyor, düşmemek için çırpınıyorum.

Elimde eski bir fotoğraf var.
Fotoğrafta kızlar küçük; biri kucağımda, diğeri yanımda gülüyor.
Ben de gülümsüyorum, gözlerim parlıyor.
Şimdi aynı fotoğrafa bakarken gözlerim doluyor.
Çünkü 11 yıldır o gülümseme bende kalmadı.
Kızlarımın büyüdüğünü görüyorum belki uzaktan, belki bir akrabanın anlattığından.
Ama benim kollarımda büyümediler.
Benim yanımda uyumadılar.
Benim “iyi geceler” dememi duymadılar.

11 yıl...
Bir baba için sonsuzluk demek.
Her doğum günü pastasını bensiz kestiler.
Her hasta olduklarında bensiz iyileştiler.
Her başarıyı bensiz kutladılar.
Ve ben her seferinde aynı soruyu sordum içimden:
“Ben onların babası değil miydim?
Lan ben insan değil miydim?”

Evet, babasıyım.
Hâlâ babasıyım.
Kanımda, yüreğimde babasıyım.
Ama 11 yıldır babalık yapmama izin verilmedi.
Bu, bir babanın en ağır cezası:
Sevdiği çocukların seni sevmesine izin verilmemesi.
Onlara sarılamamak.
Onlara “kızım” diyememek.
Onların gözyaşını silememek.

Şimdi belki ağlıyorum.
Ama sessizce.
Çünkü 11 yıldır alışmışım ağlamaya.
Alışmışım yalnızlığa.
Alışmışım “baba” kelimesini içimden söylemeye, dışarıdan duyamamaya.

Ama o kızlar bir gün soracak:
“Neden koptuk anne?”
Ve o gün, benim sessiz gözyaşlarım cevap olacak.
Ben terk eden değil, terk edilen oldum.
Ben vazgeçen değil, vazgeçirilen oldum.

Şimdi yavaşça kalkıyorum.
Yüreğim daha çok ağrıyor.
Ama kalkıyorum.
Çünkü 11 yıldır kalktım.
Her sabah kalktım.
Her gece kalktım.
Kızlarım için dua ettim.
Onların mutluluğunu istedim, kendiminkini değil.

Ben kanadı kırık bir babayım.
En gerçek babalardan.
Ve bu 11 yıl beni bitirmedi.
Beni daha da baba yaptı.

Şimdi derin bir nefes alıyorum.
Ve biliyorum ki:
Yalnızlık 11 yıl sürdü,
ama ben 57 yıldır hayattayım.
Ve bu, zaferdir.

Kızlarım...
Eğer bir gün bu satırları okursanız,
bilin ki babanız hâlâ kollarını açmış bekliyor.
Hâlâ seviyor.
Hâlâ baba....
Gazi Şahin
Kul Yorgun
Kanatlarından Vurulan Yaralı Kelebek
19 Şubat 2026
Perşembe
Saat:02:25