Artık takvimleri saymayı bıraktım,
mevsimlerin rengi bile soluk geliyor gözüme.
Sana dair ne varsa bir kenara kaldırdım sanma;
sadece her köşede karşılaşmaktan yoruldum.

İnsan, en çok kendi içinde kaybettiğini
dışarıda aramaktan vazgeçince anlıyormuş yorgunluğunu.
Yüzümü başka tarafa çevirince her şey bitti sanıyorlar.
Oysa içimdeki o çocuk hâlâ aynı kapıda bekliyor.

Biliyorum, her fırtına bir gün durulur,
her yara elbet kabuk bağlar.
Şimdilik sadece bu sessizliğe alışmaya çalışıyorum;
zamanın geçmesini değil, dinmesini bekleyerek.

Hangi sokağa girsem ucu sana çıkıyor, kaçamıyorum.
Sanki bütün şehir el birliği etmiş de seni fısıldıyor kulağıma.
Adım atmaya dermanım yok ama durunca da boğuluyorum;
Bu nasıl bir çıkmazdır, bir türlü içinden çıkamıyorum.

Öyle "yoluna bak" demekle olmuyor, bakamıyorsun işte.
Gözünün önünde hep o yarım kalmışlığın perdesi...
Eskiden huzur bulduğum ne varsa şimdi düşmanım olmuş;
Kendi evimde bile yabancı gibi dolaşmaktan yorgun düştüm.

İçimdeki o kahrolası ses hiç susmuyor, hep seni soruyor.
"Bitti" diyorum, "gitti" diyorum ama anlatamıyorum kalbime.
Divane gibi dolanıp duruyorum kendi mahşerimde;
Söz geçiremediğim tek şey, şu göğsümün sol yanı.

Vatanım derdim sana, hatırlar mısın bilmem.
İnsan vatanından sürülünce böyle kimsesiz kalıyormuş demek.
Şimdi her yer gurbet, her yer soğuk, her yer ıssız;
Ben senin yokluğunda, kendi içimde mülteciyim artık.

Nasıl geçecek bu yüreğimdeki yara, henüz bir yol bulamadım.
Unutmak için çabalamak bile seni daha çok hatırlatıyor.
Allah sonumu hayır etsin demekten başka cümlem yok;
Çünkü ne yana dönsem, orada yine senin izin var.

Emin ol, bu dönem hiç hafif geçmiyor benim için.
Dayanmak dediğin şey, aslında her gün biraz daha eksilmekmiş.
Gülüşünü görenler her şey yolunda sanıyor ama
İçimdeki o harabeyi bir ben biliyorum, bir de bu karanlık.

Sen gideli aylar oldu, dünya dönmeye devam ediyor.
Herkes kendi telaşında, herkes bir yerlere yetişiyor.
Ben ise o bıraktığın yerde, o son bakışında asılı kaldım;
Zaman akıyor ama ben bir türlü o andan kurtulamıyorum.

Hani o canından bir parça edindiğin birisi olur ya;
İşte onu söküp atmak, canını da beraberinde götürüyormuş.
Öyle ha deyince olmuyor, epey bir zaman, epey bir sabır istiyor;
Benim ise ne vaktim kaldı artık, ne de dermanım.

Şimdi bitti diyorlar ya, aslında biten sadece benim takatim.
"Geçti" diyemiyorum o kahrolası iç sesime, canım yana yana susuyorum.
Söz dinletemiyorum şu divane kalbime, ne yapsam nafile;
İzlerin gölgesinde, bu darmadağın halimle öylece kalıyorum işte.

Cemre Yaman