Sürgün-ü Aşk

Mülk sahibi değil misin, her gece bu kalpte uyursun?
Gözümden uykuyu çalıp, gönül mülkünde oturursun.

Madem teşrif ettin haneme, bırak hayalinle kalayım;
Söyle, bu sessiz feryadımı dilsizlere mi duyurursun?

Aşıma ortak oldun, kestin nihayet nefesimi;
Derya içinde susuz kalmakmış meğer anladım hikmetini.

Mekânım varken yurtsuz, evim varken yersiz kaldım;
Bir kıvılcım çaktın ki, ateşinde kül olup yandım.

Madem evin yok idi, geldin bu gönlü eyledin karar;
Sen asıl Sahip oldun, ben sürgün bir bîkarar.

Beni benden söküp aldın, “ben”liğimi mahv eyledin;
Ağlayan abd ben oldum, Sen’de tebessüm âşikâr idin.

Bu benim ilk hicretimdir, özden öze seferimdir;
Zahirimle batınım darmadağın, bu sır kaderimdir.

Madem yerin yok idi, kapında olaydım kıtmîrin;
Derman değilse de derdime, gülüşün vuslat zaferimdir.