ARŞA SIĞMAYAN YÂR

Yanan gönlümde her dem, Senin prangaların,
Aldın beni benden ki; kalmadı bir kararım.
Dağlar, taşlar sırtımda; bir ağır yük bu sevda,
Ne sararıp soldum ben, ne dindi bu efkârım.

Hakk’a eren bu nefse, sanma ölüm gelecek,
Ölümsüzlük muradı, âşık olan bilecek.
Hakla atan bir nefis, azap görür mü hiç?
"Ölü değil, diridir!" hükmü nur saçacak.

Vursan da prangayı, bir fırtına kopacak,
Gözler gülerken bazen, yaş olup da akacak.
Gönül Yârla bir olsa, ruh erince o sırra;
Ne akıl kalır başta, ne mantık tutunacak.

Olursa canan Allah, her gönülde O atar,
Zikreyleyen o dilde, hiç boş laf mı yatar?
Gül boyun büker mi hiç, bülbül aşkla ötünce?
Arşa sığmayan o Yâr, hem dil hem gönle batar.

Ey Yakub, sevil gayri; ölmek istersin Yâr için,
Gözyaşı dökmek gerek, yazılan her can için.
Neylesin dünya kârın, çırpınır Cemâl için,
Saklı kalsın kabahat; ne varsa hep Hak için...