HAYATTAKİ TEK ŞANSIM

Sensizliğin sesi var evin duvarlarında,
Adını fısıldar rüzgâr her akşamüstü, seni hatırlatır.
Ellerin artık ellerimde değil belki,
Ama kalbimde bıraktığın sıcaklık hâlâ benimle.
Ben konuşurum sana, sessizliğin içinden, duyarsın diye değil...
Unutmayayım diye.
Sen gittin… ama sevgin hâlâ benimle.

Hayattaki tek şansımdın sen,
Kalbime uğrayan en güzel mucize.
Kalabalık dünyada bana ait olan.
Tek liman, tek huzur, tek nefes.
Gidişinle eksildi gökyüzüm,
Güneşim söndü...
Renkler soldu, sesler sustu.
Bil ki yaşadığım her anda
Adın hâlâ içimde atıyor sessizce.
Sarılıyorum anılara,
Gözlerimi kapatınca yanımdaymışsın gibi.

Gidenlerin yolu uzun olur derler,
Sen gideli mevsimler küstü,
Adını söyleyince bile yankı kırılıyor duvarlarda.
Ben sustum,
çünkü bazı yokluklar bağırınca büyüyor.
Zaman dediğin şey sensiz
yarım kaldı.
Gittin gideli yasım hiç bitmedi.
Takvim değişti,
ben aynı günde kaldım.
İnsanlar “geçer” dedi,
geçen sadece zaman oldu.
İçimde çöreklenen acın,
yerinden kıpırdamadı.

Sesini hatırlamıyorum artık,
ama yokluğun cam gibi kesiyor her zaman.
Ben hâlâ biraz senin gittiğin yerdeyim.
Tam unuttum sanıyorum,
bir şarkı çalıyor, ya da gülüşün geliyor aklıma dağılıyorum.
İnsan kalabalığında kaybolmak kolay.
İçimdeki enkazı
ben temizliyorum her gece.
Affettim mi bilmiyorum?
Unuttum mu hiç sanmam?
Bazı insanlar gitmez,
sadece görünmez olur.
Ben hâlâ kendime söyleyemediğim şeylerle
uyuyorum.

Sen yokken de sabah oluyor.
Sensiz sabahları hiç sevmedim.
Güneş doğuyor ama içimde ışık açılmıyor.
Aynada yüzüm aynı,
ama biri eksik bakıyor içimden.
İnsan kendine bile
tam görünmeyebiliyormuş.
Gün başlıyor henüz hazır değilken.
Çünkü bazı uyanışlar
uyanmaktan sayılmaz.

Kalbim, hep sensizliğe soyundu.
Üstüne ne giydiysem
dar geldi yokluğunda.
Sokaklar değişti,
ben aynı cümlede kaldım.
Gülmeyi öğrendim yeniden,
ama içten değil.
Gece olunca güçlü görünmeyi,
çıkarıyorum üstümden,
unutmuş gibi yapmayı,
bir tek sensizlik kalıyor.
Bu hayattaki tek şansımdın.
Kaybettim!

Artık adını anmıyorum.
Bir zafer değil bu sadece yorgunluk.
İçimde taşıdığım boşluk
senin şeklini çoktan bıraktı,
ama ağırlığı kaldı.
Anladım...
Bazı hikâyeler mutlu bitmez,
bazıları sadece anılarda durur.
Uyuduğun yerde huzur bul.
Radiye Solmaz Diri