2
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
37
Okunma
Dünyan o kadar küçüktü ki,
Sığamadım değil, hiç çağrılmadım.
Kapında bekleyen sabırdım,
Ama sen hiç açılmayan bir zamandın.
Ben kırıldıkça sesim inceldi,
Sen gürültünü sevip sustun.
Bir ben vardım seni duyan,
Bir de sen… kendine tutsak, unutkun.
Omzunda taşıdığım yük bendim,
Ama sen hafifledim sandın.
Ben eksildikçe rahatladın,
Adına “denge” koyup kandın.
Gözlerimde büyüyen vedaydım,
Sen hâlâ başlangıç saydın.
Ben yavaşça senden çekilirken,
Kendi yankına sarılıp kaldın.
Şimdi geriye dönüp bakınca görüyorum:
Ben seni değil, boşluğunu sevmişim.
Yer açılır sandığım kalbinde
Aslında çoktan silinmişim.
Ve nihayet anladım sevgilim
Bazı kalpler kalabalıktır ama yalnız,
Ben kapısında beklediğim evden
Sessizce çıkan son misafirim
5.0
100% (2)
Cevap Yaz