2
Yorum
14
Beğeni
5,0
Puan
148
Okunma
Gölgem benden ağır, yüküm kelâm dışı,
İçimde başladı ömrün o sert kışı.
Güneşin unuttuğu bir dağ nakışı,
Gönlümün ufkuna çizildi sandım.
Ben beni kendime, el sızdı sandım.
Ey zamanın sahibi, ey dilsiz yankı!
Göğsümde çarpan bir kuş değil de sanki,
Dünyanın dert diye topladığı ne ki?
Bir rüya içinde, bir rüya bildim;
Hiçliğin sesini, ben sevda bildim.
Yıldızlar dökülür, avucumda kül,
Ne bülbül figan eder, ne ağlar o gül.
Var ile yok arası ince bir virgül,
Düştüğüm boşluğu, durak belledim.
Gözümün yaşını, çırak belledim.
Taşın kalbi varmış, vurdukça duydum,
Rüzgârın dilini, uykuda saydım.
Ben bu kainata, bir garip huydum;
Giderken arkamda, bir boşluk kaldım.
Yazılmamış her sözde, ben eksik kaldım.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz