4
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
171
Okunma
Odamda,
yalnızlığımın yanında oturuyorum;
sessizlik,
ince bir deri gibi
dünyanın üzerine gerilmiş.
Özlemlerim için
öyle çok ağlıyorum ki
duvarlar suya çöküyor
ve dünyam
sonsuzluğu andıran
dar bir maviye gömülüyor;
her dalgası
gözyaşımdan doğmuş
bir akvaryum bu.
Değil mi ki
balık,
küçücük fanusunda,
kendi gözyaşının
dalgalarıyla
sessizce yaşar?
Ben de,
bu girdabın içinde,
başka bir biçimde
yaşamı sürdürürüm..
5.0
100% (8)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz