Mide yanar, can çekişir, o sustukça ben biterim,
Hastanenin koridorunda gölgene sığınır giderim.
Senin o güzel yüreğini, ben canımdan çok severim,
Korkum odur ki annem; sensiz eksik kalır her yerim.

O nasıl bir şefkat ki, acın içinde saklı durur,
Gözlerindeki merhamet, tüm dertleri yere vurur.
Senin nefesin dünyada, bize en büyük huzur,
Kopma bu dünyadan n’olur, kalbimiz seninle vurur.

Mide değil, sanki sevgi deryasıydı o mübarek,
Bize iyilik öğrettin, hep sabırla yürüyerek.
Şimdi dualarımız sana, arşa kadar yükselerek,
Seni bizden ayırmasın, Mevla’m lütuf eyleyerek.

Dünya boş imiş anladım, tek gerçek senin sevgin,
Güzellikte bulunmaz ki, bu alemde hiç dengin.
Gözlerim geç açıldı, meğer gönlün ne kadar zengin,
Şifalar yağsın üstüne, ey sığındığım en güvenli engin.

Kıyamam o ellerine, o nur yüzlü gülüşüne,
Rabbim derman olsun senin, o kutsal direnişine.
Sen bir meleksin annem, kurbanım her bir gülüşüne,
Bizi sensiz bırakma, dön yine evinin güneşine.

"Bir annenin şefkati, dünyanın tüm acılarına galip gelen tek mucizedir; o giderse dünya boşalır, o gülerse cennet yere iner."