​Kıyısında durduğum bu koca dünya,
Benim değil, biliyorum.
Adımlarım emanet, nefesim kira,
Bir kapı eşiğine sığışmış gölgemle
Sessizce yanaşıyorum hayata.

​Ne limanı benim bu şehrin,
Ne de demir atan gemileri...
Ben sadece rüzgarın önüne kattığı
Sahipsiz bir sandalın kıyıya sürtünme sesiyim.
"Buradayım" demeye korkan,
"Gidiyorum" demeye mecali olmayan...

​Avuçlarımda başkasının toprağı,
Üstümde başkasının gökyüzü.
Sofralara yanaşıyorum açlığımla,
Sözlere yanaşıyorum yalnızlığımla.
Herkesin bir ’evi’ var duvarları olan,
Benimse sadece sığınacak bir ’yanım’ var;
O da hep bir başkasının yanı.

​Bakışlarımda ezik bir minnet,
Yüreğimde saklı bir isyan büyütüyorum.
Ekmek bölüşülürken düşen kırıntı değil,
O ekmeği yoğuran el olmak isterdim.
Oysa ben, hep sonradan eklenen,
Cümlenin sonundaki o lüzumsuz virgülüm.

​Güneş bile önce yüksek binalara doğuyor,
Bana kalan, batan günün solgun artığı.
Yine de buradayım;
Bir sığıntı gibi değil, bir şahit gibi.
Kendi hayatına yanaşma duran bir adamın
Kendi uçurumuna yürümesi gibi sessiz...

​Sırtımdaki heybede dünya dolusu gurbet,
Gözlerimde bir türlü içinden geçemediğim o eşik.
Yanaşıyorum işte...
Belki bir gün,
Kendi gönlüme de ev sahibi olurum.