Yükün sadece kendin olsun bu sefer,
Öyle uzun uzadıya, süslü vedalara gerek yok.
Gürültüyle kapanan kapıların ardında kalsın
Gırtlağında düğümlenen, o söylenmemiş ağır sözler.
Çünkü bazı vedalar kelimelere sığmaz,
Sadece bir boşluk bırakır, dolmak bilmeyen.

​Tasını tarağını topla;
Eskimiş alışkanlıklarını, o her sabah aynı acıya uyanışlarını,
Yastığının altına, sanki çiçek açacakmış gibi gizlediğin solgun umutları,
Ve "belki" diyerek, biriktirdiğin bütün o küflü hayal kırıklıklarını...
Hepsini bir bohçaya sar, ama sıkı bağla;
Yolda dökülüp de seni geri çağırmasınlar.

​Güneşin henüz uyanmadığı, göğün isli bir griye boyandığı bir saat seç,
Sokaklar daha kendi telaşına düşmeden,
Kaldırımların dili çözülüp sana "dur" demeden git.
Çünkü kalmak;
Yıkılacağını bildiğin bir enkazın altında,
Mucizevi bir nefes beklemekten başka nedir ki?

​Duvarlardaki o tanıdık çatlaklara son kez bak,
Hangi hüzünle çizildiklerini en iyi sen bilirsin.
Mutfaktaki o yarım kalmış çayı,
Okunmamış son sayfayı,
Ve başucunda bekleyen o cevapsız soruları bırak.
Eksik kalsın bu sefer hikaye;
Tamamlanmaya çalışılan her şey biraz daha kanatır çünkü.

​Bak, rüzgar camın önünde sabırsızlanıyor,
Sana hiç bilmediğin denizlerin, hiç gidilmemiş şehirlerin kokusunu getiriyor.
Aynadaki o yabancı, yorgun ve kırgın bakışı da bırak burada,
Sadece özünü, sadece o saf sessizliğini al yanına.

​Gitmek,
Sadece bir yeri terk etmek değildir;
Kendini feda ettiğin o kör kuyudan,
Kendi ellerinle çekip çıkarmaktır.
Yollar yorsa da, ayakların geri geri gitse de,
Biliyorum, her veda biraz da "merhaba"dır kendine.

​Tasını tarağını topla;
Gidilecek yol uzun,
Ama yükün ne kadar hafifse,
O kadar yakındır o ilk huzurlu uykun.