​Kızacaklar bana, biliyorum;
Çünkü aynayı ellerine verdim,
Çünkü yüzlerindeki o sahte boyayı
Tek bir kelimeyle kazıdım.
Uykularını böldüm rüya satıcılarının,
Huzurlu yalanlarını kirlettim gerçeğimle.

​Kızacaklar...
Neden uslu uslu durmadın diyecekler.
Neden herkesin eğildiği o görünmez ipin
Altından geçmedin de, çarpıp devirdin?
Ayak uydurmadığım her adım için,
Ezberlemediğim her dua ve kural için
Birer çentik atacaklar öfkelerine.

​Sofralarına oturmadığım için kızacaklar,
Tuzlarını yalamadığım,
"Efendim" deyip boyun kırmadığım için.
Onlar fırtınadan korkup saçak altına kaçarken,
Benim yağmurda şarkı söylememi
Delilik sayıp, suçlayacaklar.

​Kızsınlar...
Zaten gökyüzü de bazen kızar yeryüzüne,
Şimşekler çakar, fırtınalar kopar.
Ama arkasından toprak uyanır,
Hava temizlenir, kirli pus dağılır.
​Benim sesim, onların sessizliğine bir hakaret;
Benim varlığım, onların esaretine bir kanıt.

Kızacaklar bana,
Çünkü ben, onların olmak isteyip de
Cesaret edemedikleri o "özgür" boşluğum.
​Bırakın vursunlar kapıları yüzüme,
Bırakın kıssınlar sesimi...
Ben zaten o kapıların arkasına değil,
Uçsuz bucaksız kırların ortasına aitim.