RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
(Ayrılık Sendromları ve Geriye Dönük Pişmanlık Ünitesi)

Şiirin Adı: BİLSEYDİM !
Şairi: Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR (Delibal)

Kalburabastî Efendi çayını karıştırırken dedi ki:
Bu şiir bir “keşke”nin yankısıdır. Pişmanlık, burada sadece geçmişe dönük bir serzeniş değil; kaderle yapılan geç kalmış bir pazarlıktır.

“Bilsem böyle olacak, izin verir miydim hiç?”
Bu tekrar, şiirin omurgasıdır. Bir nakarat gibi döner; her dörtlükte kaderi sorgulayan bir iç hesaplaşma olur. Şair, yaşanan ayrılığı bir hata değil, izin verilmiş bir süreç olarak görüyor. Yani suç kaderde değil; “göz yuman kalpte.”

İkinci kıtadaki çöl, kuru yaprak ve devrilme imgeleri klasik ama yerli yerinde. Yalnızlık burada romantize edilmiyor; tükeniş olarak veriliyor. Özellikle:

“Ayakta duramayıp, göçüp devrilmeye eş.”
dizesi, fiziksel çöküşü ruhsal çöküşle birleştiriyor.

Üçüncü kıta ise en sert yer.
“Farklı değiliz artık, iki ruhsuz bedenden.”
Bu ifade, aşkın ölümünden sonra geriye kalan “mekanik varoluşu” anlatıyor. Birlikte ama cansız; hayatta ama hissiz…

Son kıtada ölçü serbestleşiyor; duygu kalıba sığmıyor. Özellikle:
“Ben seni yüreğimden söküp atamıyorum.”
itirafı, şiiri klasik ayrılık temasından çıkarıp bağımlı sevgi psikolojisine yaklaştırıyor. Sevgi burada bir tercih değil; içe yerleşmiş bir kök.

RUSAMER Klinik Değerlendirmesi:

Özgünlük: 15/20
Dil ve Akış: 17/20
Duygusal Yoğunluk: 18/20
Yapısal Tutarlılık: 16/20
Etkileyicilik: 17/20

Toplam: 83/100

Kalburabastî Efendi son sözünü şöyle söyledi:

Keşke, insanın en ağır yüküdür.
Ayrılık bazen bir anda olmaz;
izin verilen küçük suskunluklarda büyür.
Ve bazı sevgiler sökülmez,
ancak insanla birlikte gömülür.

Vesselam.