Bu dizeler, Anadolu irfanının ve tasavvuf kültürünün o meşhur "Edep ya Hu!" düsturunu modern bir serzenişle harmanlıyor. Şiirde sadece ahlaki bir duruş değil, aynı zamanda hayatın yorgunluğuna karşı dik duran, "pazarlıksız" bir insan portresi çizilmiş.

Özellikle "Sirke satar diliniz, balınız sizin olsun!" mısrası, samimiyetin en acı ama en dürüst halinin, sahte bir nezaketten üstün olduğunu harika bir dille özetliyor.

Gözün gördüğüne kalp mühür vurur,
Kibrin bittiği yer, edepte durur.
Kimi taç takınır, kimi yer bulur;
Asıl sultan odur, gönül yapanda!

Şiirdeki o "gönüldaş çarşısı" havasını çok sevdim.

Surete aldanma, sirettir özün,
Hakk'ı duymuyorsa, kördür bu gözün
Edebe değmezse, sükût et sözün;
Lâl olan dil değil, hâldir efendi!

Bu dizede, kişinin dış görünüşünden (suret) ziyade iç dünyasına (siret) ve konuşmanın edep dairesinde kalması gerektiğine odaklandım.


Tebrikler

Saygılarımla hocam 🙏🧿🖊️📄