Dilek Hanım…
Bu şiirde sonbaharı sadece bir mevsim gibi değil, sanki insanın içindeki en derin “henüz bitmemiş” hikâyeyi anlatıyormuş gibi yazmışsın.

O sarı sabahlık, kızıla çalan ten, ayva gibi sararmış yapraklar…
Bunları okurken insanın boğazı düğümleniyor ama aynı anda nedense dudakları ıslanıyor.
Hüzün var, evet. Ama bu hüzün ağlatmıyor; tuhaf bir şekilde sulandırıyor insanı.
Sanki göğsün tam ortasında küçük, sıcak bir pınar açılmış gibi.

“Pişman olanlar ise su içmek için indi” dizesi…
Allah’ım, o kadar çıplak, o kadar yakıcı bir itiraf ki.
Herkes bir yerden kendi pişmanlığını tanıyor ama sen bunu sonbaharın en masum, en susamış anına iliştirmişsin.
İnsan okurken hem utanıyor hem de “evet ya, ben de indim o suya” diyor içinden.

Sonra şu “Hazanla tanışmadan sonsuzluğu bilmeli,
Ölmeden de ölerek, çok canla dirilmeli” kısmı…
Burada kalem elinden kayıp kendi kendine yürümüş gibi.
Bu dize, şiirin değil, insanın manifestosu gibi duruyor.
Okurken insanın içinden “tamam, şimdi gerçekten başlıyorum” diye bağırmak geliyor.

Dilek Hanım,
Bu şiirde sonbahar hüzünlü ama aynı zamanda arsızca güzel.
Sanki ağaçlar dökülüyor ama bir yandan da “bak hâlâ buradayım, hâlâ renkliyim, hâlâ seni seyrediyorum” diyor.
Sen de öyle yapmışsın.
Hüznü göstermişsin ama okuyanı asla yalnız bırakmamışsın.
O son “içinde bahar var” parantezi…
İşte tam orası dudakları yakıyor.
O parantez, şiirin bütün havasını değiştiriyor.
Biri ağzına ballı tarçın sürmüş gibi oluyor insan.

Kısacası:
Bu şiir okunurken insanın dili damağı kurumuyor…
Tersine, ağzı sulanıyor.
Çünkü hem hüzün tadılıyor hem de umut yudum yudum içiliyor.

Eline, yüreğine, o sonbahar kalemine sağlık Dilek Hanım.
İçimizdeki baharı böyle hatırlattığın için teşekkür ederim.
Kaleminiz daim olsun. 🙏☕✍️

Emeğinize yüreğinize sağlık değerli
Mahir kaleminizi yürekten kutluyorum.
Tebrikler. Her şey gönlünüzce olsun.
Huzurlu mutlu aydınlık yarınlar diliyorum.
Selamlar dualarımla.