SARI ÇİÇEK ( Yayla Çiçeği)
Sarı çiçek ortada,
Koyultmuş renklerini,
Bekler mi ki acaba,
Koklayacak birini.

Sarıçiçek kırdadır,
Kokusu yanımdadır,
Gurbette açan çiçek,
Gözleri hep yoldadır.

Şehirde sarı çiçek,
Ana-baba unutmuş,
Öğütleri cebinde,
Kendince bir yol tutmuş.

Sarı çiçek karlardan,
Çıksa kardelen olur,
Bir adı da çiğdemdir,
Seveni hayran olur.

Sarı çiçek kurakta,
Açsa ömrü az olur,
Aldanmayın ömrüne,
Kokusu yaman olur.

Yüksek yerlerde açar,
Hoşa gider kokusu,
Şehirlerde bilinmez,
Yayla çiçeği adı.

Günebakan çiçeği,
Kocaman sarı açar,
Güneşin tarafına,
Gün boyu tavaf yapar.

Kuş oturmuş çiçeğe,
Etrafını seyreder.
Kokusundan belli ki,
Sarısına meyleder.

Sarı gül kırmızıyla,
Açsa sporcu olur,
Koşamaz sanma onu,
Rüzgarlara eş olur.

Mevta’nın mezarına,
Sarı nergis dikilir.
Ebedi bir ayrılık,
Böylece diriltilir.

Her yerde sarı çiçek,
Şairine ilhamdır,
Üstüne yazılanlar,
Yunus’tan mı mülhemdir.

Sarı çiçek üç olsun,
Yaprakları beş olsun,
Çiçeği herkes sever,
O ister ki seveni ,
Kendi sevdiği olsun.
(DxG)