Büyüdükçe küçülürmüş dünya, daralırmış gökyüzü;
Çocukluğun bıraktığı iz,
Bir taşın suya düşüşü.
Ruh, unutulmuş bir şarkı, melodisi yarım kalır,
İnsan, kendini ararken, kaybolduğu yerde kalır.
☙
Bakışlarımıza kazınmış, fırtınalardan kalma binbir iz,
Kendi denizimizde boğulup, kıyıya vuran o sessizliğiz.
Dün yaktığımız kandil, bugün içimizi ısıtan bir sığınak,
Hayat, eksilirken tamamlanmayı bekleyen bir yarım kalış.
☙
Unutmak, bazen en ağır yükmüş, taşınamayan;
Hatırlamaksa, her sabah aynı ateşte yeniden yanmak.
Zaman, iki dudak arası, bir fısıltı kadar kısa,
Ömür, beklediğimiz anlarla, vazgeçtiğimiz anların toplamıdır.
☙
Aşk, bir nehir yatağı, hem hayat verir hem de yıkar;
Kıyıya vuran her dalga, bir vazgeçiş fısıldar.
En büyük yanılgımız: bitmeyeni istemekti belki,
Oysa her an, kendi içinde bir devrin son nefesidir.
☙
İnsan, gürültüden kaçıp, kendini dinlediği an başlar.
Dışarıdaki savaş biter, içerideki huzur filizlenir.
Gözyaşı, ruhun gizli dili, kelimelerden arınmış
Her damla, yüzleştiğimiz ağır bir gerçektir.
☙
Bir yabancılaşma mevsimi var, ruhun buz tuttuğu;
Sonra bir cemre düşer, umut denen o deli pınar.
Yediğimiz darbe değil, kalkmayı bilmemizdir hikâye,
Kaybetmek, tekrar başlamanın ilk adımıdır, her zaman.
☙
Gördük; en sağlam duvar, güven dediğimiz ince camdı.
Kırdıkça anladık: asıl mirasımız,
o camın keskinliğiydi.
Söz verdik, tutamadık, kendimize bile yalan söyledik,
Ama sabah güneşi, yeniden denememiz için bir çağrıdır.
☙
Ay düşünce suya, şekli dağılır, ışığı kalır. Biz de öyleyiz; zaman bizi eritir, özümüz durulur.
Ne mal, ne mülk, ne de unvan; sadece merhamet kalır,
O merhamet, insanı insan yapan tek sermayedir.
☙
Bir sükûnet şarkısı bu, fırtınadan dönen yelkenli.
Bütün koşuşturmalar bitti,
şimdi geriye dönme vakti;
Yuva, yürüdüğün yol değil, içinde taşıdığın sessizliktir.
Göç, sadece yer değiştirmek değil, kalpten ayrılmaktır bazen.
☙
Kimseye anlatamadığın, içindeki o kimsesizlik.
Sırtını dayadığın her duvar, bir gün kum olur, ufalanır.
Öğrendik ki, en büyük güç, kendi kendine yetebilmekmiş.
Ve en büyük zafer, aynadaki yabancıyı tanımaktır.
☙
Şimdi dur ve dinle:
Rüzgârda sallanan boş beşiği.
O, geçmişi anlatan değil, geleceği fısıldayan ninni.
Her kayıp, yeni bir başlangıç için açılan bir kapıymış
O kapı, daima en karanlık köşede gizlenir.
☙
Biz, o kapıdan içeri girmeyi göze alan gölgeleriz.
Korkuyu yenmek, bir kez değil, her sabah yeniden doğmaktır.
Unutma:
En ağır sınav, hayattan değil, vicdandan gelir.
Ve en güzel intikam, mutlu olmaktır, sessizce.
☙
Yaşamak: kendinden vazgeçip, sonra kendini bulmaktır.
Bütün o karmaşanın içinde, basitliği özlemektir.
Gözümüzde yaş, dilimizde dua, kalbimizde umut,
İnsan, bu üç çizgi arasında yazılmış bir şiirdir.
☙
Ve asıl şiir, yazılmayıp, sadece hissedilen o andır.
Yüreğimiz, toprağın altında bekleyen kırmızı bir tohum.
Bir gün, bütün bu hüzün bitecek, yerini aydınlığa bırakacak.
Ve o gün geldiğinde, her nefesimiz Yaratana bir teşekkür olacak.
Cemre Yaman