1
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
71
Okunma
Gece taştı avuçlarımdan
yıldızlar birer yitiş,
her biri bir “niçin”
ruhumda durgun su.
Ne zaman ki rüzgâr sustu,
gölgeler söze döküldü,
yalnızlık dedim ama
aslında aradığım bendim.
Gül soldu bahçede,
sen gittin sözlerden.
Bir an boşlukta kaldı zaman,
ölüm gibi usul usul…
Ellerim havada kaldı
tutacak bir şey yokmuş gibi,
oysa aşk dedikleri
işte bu sessiz yokuş.
5.0
100% (1)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz