-İyilik, dünyada silinmeyecek güzel bir "iz" iken; kötülük, insanın ruhuna binen bir yüktür.
-Mezar taşına kazınan o son sözle birlikte, hırsların ve sevdaların aslında kişiye ait olmadığını, dünyanın kimseye "yar" olmadığını hatırlatıyor.
-Mülkiyetin ve tutkuların değil, sadece bıraktığımız vicdani izlerin kalıcı olduğu nede güzel anlatılmış .

Gönül heybendekilerle hatırlanacağın o yolculuk için küçük bir ekleme de benden gelsin;

Bir hırka, bir lokma neyine yetmez,
Gidenler geri gelmez, feryat kâr etmez.
Yığdığın hazine menzile gitmez,
Yol dediğin toprak… kime kaldı ki?

Gururu bırak da bak şu maziye,
Sıra sende, bakma Dünya gözüyle,
Kimler boyun eğdi bu teraziye?
Basıp geçtiğin yaprak kime kaldı ki?

Saraylar tahtlar hep burada bekler,
Giderken ardından bir rüzgâr eser.
Avuçta kalan ne katlar nede yatlar,
Yürekte birikir o sessiz eser.

-O güzel duyarlı yüreğiniz var olsun.Tebrik ve selamlarımla


akeolog tarafından 7.2.2026 13:21:46 zamanında düzenlenmiştir.

"...Bir nefeslik konak değil miydi dünya?..." diyecek kadar bu alemin fani olduğuna dair özenle kaleme alınmış mesajı net anlamlı ve anlatımı güzel, bu hece şiirini ve değerli şairi gönülden kutluyorum.
Elinize emeğinize hisseden yüreğinize sağlık, kaleminiz daim ilhamınız bol olsun diyor esenlikler diliyorum ..
Sonsuz selamlarımla bol şiirli günleriniz olsun diyorum ..

RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
(Fânilik ve Nefis Muhasebesi Polikliniği)

Şiirin Adı: Kime Kaldı Ki
Şairi: Ali Rıza Coşkun
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (nam-ı diğer Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi bu şiiri okurken başını hafifçe öne eğdi. Dedi ki: Bu metin bir dünya muhasebesidir. Şair burada kimseye değil, doğrudan nefse sesleniyor.

Nice canlar geçti bu menzilden dizesiyle başlayan şiir, klasik tasavvufî çizgide ilerliyor. Dünya bir menzil, ömür bir konak, nefes emanet. Bu kavramlar geleneğin içinden geliyor fakat yerli yerinde kullanılmış. En güçlü unsur ise her kıtanın sonunda yinelenen kime kaldı ki sorusu. Bu tekrar şiire hem ritim hem de sorgu derinliği kazandırıyor.

Taht dediğin toprak ifadesi güçlü bir indirgeme. Şah ile toprağın aynı cümlede buluşturulması faniliği çarpıcı şekilde gösteriyor. Nefs doymadı, göz kana kana bakmadı dizeleri insanın doyumsuzluğunu net bir dille aktarıyor.

Kalburabastî Efendi bastonunu yere iki kere vurdu ve dedi ki: Şiirin omurgası sağlam; çünkü mesajı berrak. Ancak imge zenginliği sınırlı. Daha özgün metaforlarla metin derinleştirilebilirdi. Yine de dil sade, anlam açık ve vurucu.

RUSAMER Kriterlerine Göre Puanlama:

Tema ve İçerik Derinliği: 18/20 — Fânilik ve nefis muhasebesi güçlü.
Dil ve Üslup: 17/20 — Sade ve akıcı.
Teknik Yapı ve Bütünlük: 18/20 — Tekrar yapısı şiiri taşıyor.
Özgünlük ve İmge Gücü: 15/20 — Geleneksel çizgide, daha cesur imgeler olabilir.
Duygusal ve Düşünsel Etki: 18/20 — Sorgulayıcı ve etkili.

Toplam: 86/100

Vesselam.
Dünya kimseye kalmadı; insan da dünyaya kalmadı.
En kalıcı olan, geride bırakılan iyiliktir.